uw pas hier

We vragen het beleefd, want we zijn hier graag en komen hier graag terug. Niet voor niets noemen we elke boekhandel van enige omvang in dit land zoals deze. Elke stad heeft recht op z'n eigen Broese. Maar bijna nergens vinden we zulke aardige praatjesmakers bij de inpakkers. Wij stralen zelf ook, denken we, terug in ons oude staatsie.

We zijn denkelijk toch een beetje nerveus bij het fotograferen. Want misschien mag het niet, omdat er beeldrecht op zit. Of zo. Dan halen we het er weer af, beloven we. Maar de flitser werkt niet lekker, en na drie pogingen laten we het maar. Skimmers zijn we niet, zoveel mag inmiddels ook al weer duidelijk zijn.

De pas moet niet meer door het gleufje, maar moet bovenin gestoken worden. Blij zijn we, zeker, want hoevaak weigerde het systeem niet bij onze plastiekjes. De consument moet toch nog gewezen worden op de noviteit: pas hier, mensen! 

Drie woordjes in kleine letters. Netjes geschreven, en voor alle duidelijkheid nog een keer overgetrokken, als was het een schrijfwerkje voor een groeper 3.

***

postbode,

Wil je de post bij nr 61

naar binnen gooien?

Bvd.

                               oud bewoners

Stel, wij waren postbode. Dan vinden we het best handig, een gebiedend wijsje. Niks zo vervelend als post bezorgen die niet aan zal komen, of ongewenst is. Zouden wij zo'n wijsje dan op ooghoogte willen of op de brievenbus? Wij gaan toch liever voor het laatste, want onze ogen zitten de hele dag op brievenbushoogte. 't Is maar een tip, maar doe er je voordeel mee, wijsjesschrijvers.

Volgende punt. Zouden wij met u willen worden aangesproken, of mag het ook jij zijn? U zijn we wel heel erg gewend. Jij staat ons toch te directief. Commandeer je hondje, en blaf zelf zouden we dan geneigd zijn te denken. Je lijkt een compromis. Dit wijsje is goed leesbaar en to the point. We denken dat we wel over het je heen kunnen stappen.

Wat vinden we van gooien? Is dat hoe onze klanten het werk zien? Een beetje met wat papierwerk smijten, zoals we in Amerikaanse films zien? Van die krantenbezorgertjes die het ochtendblad op de pation mikken? Naar binnen gooien ... we zien toch Zwarte Piet niet! Of is nr. 61 een sjoelbak, ligt het aan de overkant van een ravijn, staat er een brievenbus in de vorm van een blikvanger? Niet te snel oordelen, misschien is gooien hier precies wat we moeten doen.

We worden bedankt, bij voorbaat zelfs, altijd fijn. Bedankt.

Rest de ondertekening. Die roept toch weer vragen op. oud bewoners. Niet DE oud bewoners, maar oud bewoners. Alsof het een heel cohort is aan lui, die er de afgelopen jaren hebben gewoond en nog steeds post blijven ontvangen. Onlangs was er een reünie en nu hebben ze besloten: toch maar een keer een verzoekje aan de postbode doen om de post bij die engerd op de hoek naar binnen te smijten.

Helemaal tot slot een verwondering van onze kant: Als wij een huis zouden bewonen met zo'n deur? Wij gingen nooit verhuizen!

DEUR

klemt!

optillen

s.v.p.

Een blaadje uit een kalender. Zo'n kloeke agenda, waar elke dag een hele bladzijde is. Op deze vierde van de maand stonden geen afspraken. We gaan er maar vanuit dat er een dag uit het verleden is opgeofferd aan het wijsje, en dat niet ergens in het jaar iemand opeens van de tweede naar de vijfde van de maand schiet. Waarom de tijd sneller gaat als je ouder wordt ... dat krijgt op deze manier wel een heel bijzondere lading.

Terug naar de mededeling. Een stevige, niet te missen toon. Hoofdletters, uitroepteken, onderstrepingen: je zou bijna zeggen dat het ergerlijk is voor de opsteller van het wijsje, dat de deur klemt. Even hoopten we op een voorstelbare spelfout. Het iets langere derde pootje van de letter m, daardoor lazen we even klempt. De deur klemt: we schijnen het niet zonder p uit te kunnen spreken, maar schrijven doen we het niet, ook hier niet. De eerste p  is ook bijzonder. Een symbiose tussen een b en een d is het geworden. Wilde iemand eerst opbeuren schrijven of was de steel gewoon te lang geworden? Wie het weet mag het zeggen. 

Het bordje met de hond, die ons dus aan kan vallen als we dit pand betreden, hing er eerder dan het geschreven wijsje. Het plakband zit achterop het hondenangstinboezemschildje. Zo moet het gegaan zijn:

De hond, een lekkere lobbes, die nooit een vlieg kwaad doet, werd telkenmale gek als de deur niet opgetild werd. Een snerpend gepiep over de drempel deed hem naar de deur snellen, de tanden ontbloot, grommend. De post werd niet meer in de communale vakjes achter de deur bezorgd. Dat werd te gek. Optillen!

Hard drukken!

Toe maar, hoofdletters, onderstreping, zowel als een uitroepteken. Denk niet dat het dicht zit, dit café. Het is slechts de deur die klemt, flink klemt. Dit wijsje verraadt dat het niet altijd even druk is in dit etablissement. Want als we binnen groepjes mensen aan de dis zien, of staand aan de bar, die spijs en drank naar de mond brengen, dan zouden we wel even doorduwen, als de glazen deur niet gelijk mee zou geven. Als wij er zijn, op een vroege dinsdagmorgen staat de deur trouwens gewoon open. We trekken 'm voorzichtjes dicht om een goede foto te kunnen nemen. Wat niet geheel lukt, want we hadden graag de vingers ook in beeld gehad. Een deur zonder grote knop of handvat - en vast ook met grote knop of handvat - wordt ook naast knop of handvat beroerd. Bij glas wil dat snel in de gaten lopen. Een inbreker kan hier rustig een slag slaan. Tussen zoveel afdrukken zal de zijne (m/v) niet makkelijke te traceren zijn. We vinden het niet heel fris. Er kan ook niet goed geboend worden, want dan zou het wijsje nat worden en verwelken. Het plakband - dat ondoorzichtige soort - is veel te lang afgescheurd, maar bedekt het ook afgescheurde papier niet waterdicht.

Wij maken aantekeningen en ons steeds bozer.

Waar is onze vergadering? Wie zijn die Vier Engelen dan?

Graag iets meer in de berm

Parkeren, B.V.D.

                                 BK

Een in de lengte dubbelgevouwen A4, beschreven met zwarte stift en bevestigd onder een ruitenwisser. De woorden graag en B.V.D. maken het een wijsje. Hoewel deze staatsbosbeheercamping geheel tot openbare ruimte gerekend mag worden, snappen wij wie BK is. Wij zijn in Elp, te gast bij Buitenkunst. De paden op, de lanen in. Maar niet overal. Tenten zonder auto's, en zandpaden met genoeg ruimte om schadevrij doorheen te rijden. Dus wel een beetje aan de kant, soms. 

De hoofdletter P van Parkeren is raar. De rest van het wijsje is niet geschreven door iemand voor wie het onbekend is, schrijven. Een nieuwe regel met een kapitaal beginnen, ook al loopt de zin nog door, dat is kindertaal. We kunnen niet streng genoeg zijn.

SPRING BULBS

PLEASE

KEEP OFF

We vinden het Engels altijd mooi. Die dubbele f, grammaticaal gewoon juist, heeft net dat beetje extra: scheer je weg, mensen, de bollen moet uit kunnen komen. De platgewaaide crocussen hadden net zo goed een ander wreed lot kunnen treffen, mompelen wij Nederlanders cynisch. Om gelijk daarachteraan dan maar door te associeren en ons af te vragen of een dergelijk bordje in de oorlog zou hebben geleid tot gravende hongerlijders?

Terug naar het wijsje. Please werkt altijd. Hadden wij maar zo'n woord. 

Het bordje is een oud stukje hout, aan een oud paaltje genageld en met zoveel ferme klappen de grond in gedreven dat het de winter doorstaan heeft. Hulde.

Toen de foto werd genomen was het nog anderhalf 500 dagen voor de opening van de Olympische Spelen. Er moest nog heel wat gebouwd worden, zo namen wij hier waar. Maar de bloemen staan al boven de grond. Als wij er tenminste afblijven. Please.

s v p

niet storen.

Zelfde plek, een paar dagen later. Gezien een van de  vorige gebiedende wijsjes moet het op de dag van de foto donderdag 2 december zijn. We nemen aan dat het gelukt is, en dat we hier het kernteam WWA aan het werk zien. Zittend kunnen kantoorlui best werken, maar als ze staan, dan weten we het zeker.

Het briefje is een dubbelgevouwen A4, met twee plakbandjes aan de binnenkant van de glazen deur opgehangen. De mededeling is effeciënt. En als we de fotograaf niet meetellen ook effectief.
De schrijver is niet dezelfde als degene die om reservering verzocht, zo zien we aan het handschrift. Jammer dat we niet even naar binnen konden om te vragen of de schrijver van dit wijsje, het liedje van een paar dagen geleden gezien had. Past het goed in deze cultuur, gebiedende wijsjes? Of heeft het nu precies één keertje gewerkt, en denkt men hé dit mag een trend worden?
Eén vraag per keer, wordt ons wel eens geboden Antwoord krijgen we ook dan niet altijd, en hier al helemaal niet.

 

Geen reclame folder's a.u.b.

Een met stift geschreven wijsjes trekt onze aandacht. Het pand waarop de brievenbus is geschroefd, staat leeg. Ons inziens is geen enkele post langer welkom, maar wie zijn wij. De letters zijn goed verdeeld over het richeltje. Knap gedaan. Permanente inkt, ook, nemen wij aan. Er is aandacht aan besteed. Het apostrofje tussen de r en de s is charmant, en doet een Nederlander met Nederlands als tweede taal vermoeden.

Het bedrijf doet blijkbaar iets met geld, gezien het euro-teken dat de E van Europa vervangt. Dan is het streepje op het raam (de bovenste foto) bepaald raar. Als je niet van je vader kunt lenen, dan moet je hier in komen?

Het feit dat wij in 's-Hertogenbosch zitten, brengt ons op het idee dat de schrijver meer dan gemiddeld bekend is met het apostrof en het streepje.

 

Lieve collega's,

Op donderdag 2 december

willen wij graag deze kamer

reserveren.

Mvg kernteam WWA

Een blaadje uit een notitieblok. Hoe noemden we in de jaren zeventig dit type papier ook alweer? Kringloop? Nee. Nou, van dat grijze dus. Hoogst verantwoord, want al eerder gebruikt en niet weggegooid. Vijfmillimeter ruitjes. Wij ontberen de fantasie om te achterhalen waarom dit in het gemiddelde kantoor zo populair is.

In een gebouw met louter flexibele werkplekken - kortweg flexplekken genoemd - is het zaak subtiel een eigen plek te verwerven, mocht men dit al willen. Vroeg komen geeft een hoop garantie. Personen met macht of gezag kunnen overnachts spullen laten liggen. Dan zijn er nog de aangepaste beeldschermen, stoelen en toetsenborden, die passerende flexwerkers af plegen te schrikken. Maar zo'n lieflijke ruimte, met uitzicht op het kanaal, die wil iedereen wel. In ieder geval het kernteam, dat blijkbaar maar uit twee mensen bestaat?

Wij zijn niet vriendelijk, zoveel mag inmiddels wel duidelijk zijn. Het is ook te heerlijk om hier eens neer te kunnen typen wat inwendig gedacht werd toen wij - en vast ook anderen - dit wijsje lazen.

Wil je het reserveren? Nou, doe het dan!

En daar zit vast de crux, want dat kan niet, hè, flexplekken reserveren.

 

laten

liggen

s.v.p.!

Wij hebben over dit wijsje maar één vraag: Stond de tekst op het grote kartonnen vel en lag het vel los, en werd het toen meegenomen, en moest dat niet, en is het daarom vastgeplakt?

De neuzen van de schoenen, links op de foto, maken duidelijk dat het hier om een groot formaat wijsje gaat. Bijna A0 formaat, gokken wij. De dwarslatjes vormen een rooster, op de grond. Eronder vast iets dat met verwarming of ventilatie te maken heeft. Misschien ontbreken er latjes, of staan ze op breken? We zijn er zelfs wel eens met hoge hakken aan letsel ontsnapt.

Wij vermoeden dat het wijsje niet bedoeld is voor de gemiddelde passant, die hier in deze bedrijfskantine bij bosjes langslopen. Nee, dit moet bedoeld zijn voor mensen die zich in functie wanen en vinden dat dit niet zomaar kan, een vel over het rooster. De chefkok, de toezichter begane grond, het facilitaire steunpunt, de opruimer eerste klas. Juist die moeten duidelijk krijgen dat het een plan heeft, en dat ze er niet aan moeten komen. 

Het roodwitte stickerlint straalt de nodige autoriteit uit. Dat het niet geheel rondom beplakt is dat daar maar een beetje aan af.

 

Rookruimte

deur dicht houden s.v.p.

geen bediening

In de horeca mag niet meer gerookt worden; wij zijn er blij mee. Als roker zouden wij er ook blij mee zijn, in dit krappe bruine etablissement. Een heuse aanbouw is geheel gereserveerd voor de inhalerende medemens. Geen luie stoelen, maar plenty mogelijkheid om te zitten om echte barkrukken of klopexemplaren. Een asbak - natuurlijk - op elke tafel. Dit alles te zien om het wijsje heen.

Het  wijsje is voor de roker, vermoeden wij. De schrijver is een gelegenheidsschrijver. De hoofdletter T bleek een te grote uitdaging. Dichthouden? Dicht houden? Dus het s.v.p., want dat dat hoort, op een wijsje, dat weet de lezer van deze rubriek inmiddels wel. 

Hoe je er binnen moet geraken terwijl de deur dicht wordt gehouden is nog een puzzel op zich. Dat je niet denkt dat je binnen aan tafel bediend wordt. Buiten deze ruimte overigens ook niet. Het is stampdruk en de mensheid kleiner dan 1 meter 85 wordt aan de bar over het hoofd gezien. Als we met ons frisje aan tafel terugkomen is deze alweer bezet. De leegte van de rookruimte lonkt.

 

Terre des Hommes-winkel:

Zwolseweg 45. Open di t/m za. 10-17 uur

Hier geen fietsen. s.v.p.

ook nu niet!

ook u niet!

We nemen aan dat hier een vrouw aan het werk is geweest. Kattig. Sorry, we kunnen niet anders samenvatten. Die onderstrepingen van geen, en van nu, en van u. Die kittige uitroeptekens. Dat ouderwetse s.v.p.  Echt braaf zijn we niet, maar hier willen we bijna even de fiets neerzetten.

Het blaadje bleek, toen alles gezegd was, niet helemaal vol. Daarom nog een alles afsluitende krul toegevoegd. Wij  hadden liever wat humor gezien. Ook plu niet, hadden wij wel een leuke twist gevonden.

Toen het bordje in de etalage moest worden neergezet, kwam er een creatieve geest naar boven. Wij kunnen ons niet voorstellen dat dit de schrijfster was. Twee appeltjes ervoor. Ze zijn vers, dat intrigeert. We moeten binnenkort nog eens gaan kijken. Het takje plastic koriander ontroert ons. 

Ze hebben gelijk. Dit bordje moet bekeken worden. Weg met die fietsen. Ook nu. Ook die van u.

 

Vorsicht

Stufe

Nog voor de foto werd genomen, wisten we al: dit wordt een toppertje. Natuurlijk zijn wij als mens geprogrammeerd om gecharmeerd te zijn van een glimlachend babyhoofd. Dat helpt al. Zeker als het zo'n frisgewassen pretkop, met strikje!, is, dat ons toegrijnst.

We vragen of we een foto mogen maken. Vorige week nog werden we als een gevaarlijke hond van het erf gejaagd toen we onze camera tevoorschijn haalden. Bovendien zingt het wijsje aan de binnenkant van de deur, in de winkel met toeristische snuisterijen.

Och, reageert de mevrouw, die zit daar al zo lang. Op een toon van 'wat kan daar nou aan zijn.' Wij leggen uit dat het zo charmant is, in de huidige tijd van computers, om nog iets handgeschrevens aan te treffen. Ze is doof, of ons Duits is niet zo fliessend als wij hoopten.

De boodschap is puur. Pas op. Drempel. Opgeplakt toen de deur open was, en als de deur dicht zit niet geheel te lezen. Het heeft de plakker (grondig, maar hoe lang al, en wanneer word de deur schoongemaakt?) niet gestoord.

 

Tür bitte

fest 

ranziehen.

Danke

Hier wreekt zich ons gebrek aan kennis van de Duitse taal. Ranziehen klinkt als 'flink stevig achter je dicht trekken'. Daar houden we het maar op. 

Het briefje is spannen gesneden. Een breedte-lengte verhouding die we maar zelden tegenkomen. De tekst is goed over het papier verdeeld. Na het schrijven heeft de schrijver alle letters nog eens dunnetjes over gedaan. Wij prijzen van hieruit het effect. Vooral de puntjes op de u bevallen ons. Deze persoon schrijft vast ook leuke smileys in andere brieven. Hoewel wij denken dat het een ouder iemand is, die dit heeft geschreven, zeker ook door de zwierige krul met zo!klaar! streepjes erdoorheen, onderaan.

 

Handtücher -

Hand einfach vor

den Sensor halten

Boven het fonteinje is met grote repen plakband een fllink stuk papier geplakt. Het briefje is geschreven vóórdat het geplakt is, dat zien we aan de plakband over de tekst en de rode pijl heen. De tekst is redelijk over het papier verdeeld. De pijl kwam niet zo goed uit, of het is het onderste stukje er afgeknipt? De stift waarmee de pijl getekend, en daarna ingekleurd is, had ook z'n langste tijd gehad.

We kunnen ons de situatie voorstellen voordat de mededeling in het toilet van het restaurant hing. 'De kraan werkt niet.' Dat zal vaak geklonken hebben. Op een vast chagrijnige toon, want daar sta je dan, met handen die een wasbeurtje nodig hebben, en misschien had je al zeep uit het bakje gespoten.

Het woordje einfach intrigeert ons. Duits spreken wij slechts langzaam en zeker niet foutloos, maar klinkt hier niet enige irritatie in door?

Hallo,

Suche als jetzt Wohnraum in Wiemar.

Am besten in einer VG mit grosser

Küche oder Fabrikhalle.

Bin 31, Wanderarbeiter und ab

Oktober Student der freien Kunst.

Mein telephon ist ****

besser kasparelias@gmx.de

Würd mich echt freuen. Bis dann. Kaspar.

VG lijkt Verwaltungsgericht te zijn.We zijn niet nieuwsgierig genoeg om het helemaal uit te zoeken, maar het zal wel met de prijs te maken hebben. Een campuswoning met gemeenschappelijke voorzieningen, die lijkt Kaspar wel uit te komen. Het is misschien wel een flinke stap, om op je 31ste nog of nog een keer voltijds student te worden.

Ook bij de oosterburen kennen ze de telefoonnummerfranje. Drie zijn er afgescheurd. Als Kaspar langs loopt kan hij niet anders dan hoop krijgen.

Wij lezen dit wijsje in oktober. Als het niet gelukt is, slaapt hij met z'n vrije kunsten al ander de brug.

-0-0-0-0-0-0-

Bitte NICHT Berürhen

Ware ist noch nicht gebrannt!

Danke :-)

Wreekt zich hier onze schamele kennis van de buurtaal, of is het inderdaad niet geheel correct Duits wat we hier lezen? Hoe dan ook, we moeten er afblijven. Nicht in vijf kapitalen, onderstreept, moet dat duidelijk maken. Het kleisel is misschien wel droog, maar nog niet gebakken, en het moet niet in stukken op de grond vallen hèhè.

Wat een lief zonnetje op het briefje erbij. 't Is natuurlijk best vrolijk, stukken huisraad op weg naar de oven. Want in dit restaurant eten we van zelfgebakken bordjes, strooien we zout en peper uit huisvlijt.

-0-0-0-0-0-0-

De eerste avond van een paar dagen samen uit belanden we in een Koreaans restaurant. Een verrassing - voor ons tenminste - in voormalig oost-Duitsland. Het eten is simpel en smakelijk. De winkel kent een nevenverdienste. Iemand bakt potten. In alle stadia te zien rondom de tafeltjes. Of we de nog niet afgebakken klei niet willen beroeren. Ja, logisch.
Kennen we nu een Koreaans woord? Is San Bedankt??

0-0-0-0-0-0-0-0-0

De winkelpromenade van Zermatt is ook in de zomer autovrij. Het grootste risico vormen de picolo's van de diverse hotels, die de koffers van het treinstation naar het gastenverblijf rollen, al dan niet opgestapeld in wankele karretjes. Kein hundendrol te zien. Wel veel honden. Sjiek op vakantie gaan - en dat doen velen in Zwitersland, sjiek op vakantie gaan - kan goed met hond.
Met grote repen lichtbruin verhuistape is de ludieke boodschap aan de prullenboek bevestigd. En nogmaals, en nog een keer, en een vierde maal. Toch zal de eerste regenbui het papier verpulpen.
De halsband doet vermoeden dat het inderdaad de hond is, die hier iets niet mag doen. Kralen laten stuiteren. Eekhoorn, papagaai en komodo varaan kunnen zich de boodschap ook aantrekken (staart, bek, poten).

0-0-0-0-0-0-0

Het papier lijkt wel geschept, zo dik en fraai gescheurd als het is. De woorden zijn pijnlijk precies over het papier verdeeld. Rustige kapitalen. Iemand verraadt zich. Deze schrijver kan niet alleen een aardig mopje spelen, maar is ook thuis in de beeldende kunst.

De grijze paardendeken is niet voldoende. Het instrument staat in de opening van een werktent, midden in het buitenkunstbos. Daar kriebelen de artistieke vingers. Hier even niet, ajb. Straks vergeet je misschien de deken terug te leggen, of stort je je waterflesje over de toetsen.
Je mag een foto maken, maar anders gewoon voorbij lopen.

0-0-0-0-0-0-0-0

wegens ziekte
hopen wij
6 aug
weer open
te zijn

Een tranentrekkertje. Hoogzomer, en dan de winkel moeten sluiten. Met de laatste krachten schreef ze een bibberende boodschap. We zijn niet terug geweest. We vrezen dat hier iets, of iemand, voor eeuwig gesloten is.

0-0-0-0-0-0-0-0-0-0

In Zwitserland kun je van de straat eten, en je bord nog leeglikken ook, zonder ziek te worden. Dit wijsje troffen we aan in de kelderruimte van een voorzieningengebouw op een grote camping. Een mooie camping, maar wel veel regels. Onze jongens van 13 en 15 mogen slechts na enig aandringen zonder begeleiding zwemmen, en het water dat overal omhoog komt is alleen om te drinken.
Toch is het niet alles goud wat er blinkt.

Achtung
Lee-Jeans im Trockenraum
gestohlen worden. Oder nur
eine Verwechslung?
Dann bitte zurückhängen.
Danke.

Dit wijsje wordt voor twee groepen gezongen. Allereerst natuurlijk voor de dief. Er wordt nog gesuggereerd dat het ook een vergissing kan zijn, maar de toon is verder duidelijk: Pas op mensen, er wordt hier gestolen. Maar aardig genoeg wordt de dief in de gelegenheid gesteld zijn/haar fout goed te maken.

Het briefje is een geruit Aviertje, om een iets vooruitstekende dwarse plank gevouwen. Met twee kleuren en keurig geschreven. Aan een betere campingtafel, of in de stacaravan.
Aannemende dat er geen taalfouten in staan, dan hebben we nu geleerd dat zurückhängen één woord is.

0-0-0-0-0-0-0-0

Wij spreken hier Japans. U kunt met pin betalen. Wij sturen de aankopen die u hier koopt, kostenloos naar uw huisadres. En dat pakken we dan heel netjes in. Met credit cards kunt u hier natuurlijk ook van uw geld afkomen.

Dat denken we. Dat dat er staat. Geen idee eigenlijk. Het wachten is op een blogpassant die het Japans beheerst.

Het rode rondje, het universele symbool, o ja dit gaat over japan, is aandoenlijk precies gekleurd. Een rode stift is met preciezie gehanteerd. Een patroon van continenten in een Zwitsers toeristenoord.

0-0-0-0-0-0-0-0

Dus niet voor proza.

Niet voor over datum.

Reffrein achterwege laten.

Vandaag geplukt.

Sorry, Julian, maar als je 500 mensen je nummer laat weten, dan kan dit zomaar gebeuren. Ik heb de afgelopen maanden vijf lezers per dag op deze blog, dus het kan erger. Zo niet: mail me, dan stuur ik je mijn nummer.

Achterkant van een stukje Avier is gebruikt. Groot lettertype op de achterkant. We herkennen het programma van het kunstweekend-cum-kamperen.
In de loop van de dag verschijnen de mededelingen aan de administratiekeet. Saskia moet bedankt worden. En dan begint de puzzel.
Dit is geen Julian handschrift. De moeder van Julian is zo blij met de slaapzak waar de zoon mee aankomt, zodat hij deze nacht niet onder zijn natgeplaste eigen hoeft te slapen, dat ze de gulle lener wil bedanken. Maar de zoon weet alleen dat ze Saskis heet.

0-0-0-0-0-0-0

Pas op!
Lieve papa
aan boord.

Toen mijn schoonmoeder nog kleuterleidster was "mocht" ik 'ns helpen een kuntselles voor te bereiden. De hele avond knipte ik onderdelen van teckels. Niet zo netjes als deze driehoek, maar duidelijk niet door kinderhanden. Aan de kleuters om het lijfje te kleuren, of een enkel plakkertje te plakken, bij wijze van oog.
Deze gevarendriehoek is vast een vaderdagcadeautje. De inktlap werd asbak werd fotolijstje-voor-op-het-bureau werd autosticker. Inmiddels worden er misschien hulsjes voor blackberries gevaderdagt?

De vorm is uitgesneden, en de opdracht was helder. Maak een binnendriehoek op drie centimeter van de rand. Schrijf de tekst op het bord over. Papa met twee pees. Brr, met twee erren.

0-0-0-0-0-0-0-0

Kraantje stopt
als u boven-
kant omhoog
trekt !

Een sympathieke tip. Het uitroepteken is bijna jammer. Daaruit mag toch het eigenbelang van de eigenaar van dit kraantje blijken. Uit de rest spreekt een respect voor de bezoeker van deze wc-keet. Hè gat, het kraantje blijft lopen, wat nu?
Briefje lezen!

Een biologische boerderij met alles erop en er aan. Zelf groente snijden, vegetarische koekjes, workshops. Wij zussen zitten in de serre, verdwaald tussen een buslading zestigplussers. Maar ook wij moeten plassen, wat daar maar node is toegestaan. Geen muizen (te koud), maar wel veel schimmel. Ook op dit briefje.

Het handschrift is van een vrouw, die de letter t net zo heeft leren schrijven als ik, dus ze is ouder dan 40. Mooie verdeling van de tekst over het briefje. Een afkortingsstreepje. Juist gebruikt en soepel op de pagina: hulde!
Wordt de spiegel wel goed schoongemaakt? De mededeling hangt er zo te zien al even.

0-0-0-0-0-0-0-0

Heel veel ramsjboeken in een megasporthal mogen niet gefotografeerd worden. De lach die we krijgen wanneer we dit wijsje op de kiek zetten maakt onze dag.

-0-0-0-0-0-0-

We kunnen de vergaderlokatie niet goed vinden. Dat we volautomatisch de omgeving screenen op gebiedende wijsjes helpt niet. We moeten ergens navraag doen. Hier mag het niet, want we zoeken een vormgever, niet de familie vers. Dan maar bij de tandarts naar binnen. Die wijst ons de weg, zonder enig gebod.

-0-0-0-0-0-0-0-

Een indirect wijsje. Hoe moeten we reageren op deze uitroep?
'Nou en'?' klinkt onbeleefd, maar het kan zomaar, dat we het niet begrijpen.
Is het een vossenjacht, moeten we op zoek naar verborgen personen, en is dit een hint?
Of moeten we verbaasd zijn? Het is bijna niet te geloven, wie kiest zo'n container uit, moet je kijken het lekt aan alle kanten, maar hier staat het toch echt, hier slaapt iemand.
We moeten wel iets, dat zegt het uitroepteken.

We moeten stil zijn. Denken we zachtjes.

-0-0-0-0-0-0-

Of we voor de injectie tegen baarmoederhalskanker komen? Drie vrouwen op weg naar een tentoonstelling over studio sport schudden van nee. We mogen toch parkeren, maar moeten dan wel zelf betalen.

In de auto naast ons hangt een vaderdagknutselarijtje. Wie schrijft papa met maar twee pees? Wij denken een juffie op een kinderdagverblijf. Overigens geen spoor van de lieve man.

-0-0-0-0-

kraantje stopt

als u boven -

kant omhoog

trekt !

De wc's zijn schoon in een bouwvallige schuur. Buiten drupt een kraantje. Dat is niet nodig, zo lezen wij op dit beschimmelde papiertje.

(Michael Jackson is vandaag overleden. Zo, dat trekt hopelijk veel bezoekers.

Beste bezoekers: komt terug op dit leuke weblog. De komende dagen veel meer verse (over een paar dagen snapt u de woordspeling) gebiedende wijsjes.)

We laten het ons zeggen.

Het is 1 mei. Op de berg boven de stad is het kermis, zijn er grote lollies en een rommelmarkt voor de lokale bevolking. Wij bezoeken de oude stad, en komen (niet onmiddellijk) om te winkelen. Dat zal vandaag ook niet gaan. Want veel winkels zijn ne radimo. Niet geopend, denken we te begrijpen. Popodne is 's middags. Wat ervoor staat kunnen we niet vinden. Breed plakband weer!

In Split spreken ze ook Engels.

Fuck you!!!

Go!!

Wij kunnen ons, lopend door de smalle oude straatjes, de sentimenten wel voorstellen. Het pijltje moet duidelijk maken dat niet iedereen op hoeft te rotten. Het gaat om de duivels op de motoren.

Was de pen nog niet leeg? Of moest die juist eerst uitgeprobeerd? Feit is dat het ingekleurde voorwiel ons toch nog doet glimlachen.

U mag het zeggen. Pas op je hoofd? Gesloten vanwege een begrafenis? Verboden voor honden?

We komen er niet uit, qua vertaling. 't Is Slowaaks, zo ver zijn we nog net gekomen. Iets mag natuurlijk niet, maar wat? Lovecké zou iets met sportmensen kunnen zijn, maar dat prikkelt onze fantasie eerder te veel dan te weinig.

Mooie letters, in twee kleuren. Aantrekkelijk, door het rood. Uitroepteken als uitgerekt hartje zagen we niet eerder. Ook in dit land het brede plakband.

We houden ons aanbevolen voor de langszappende ex-pat die weet wat hier geboden wordt.

Ons Slowaaks is nooit wat geweest en zou in slechts één dag niet wat worden. Maar gebiedende wijsjes - door de wederhelft deze vakantie zo fraai dwingelandjes genoemd - blijven we verzamelen.

Al googlend durven we te stellen, hier staat kantooringang! 't Moet ook irritant zijn, al die mannen met de gulp al half open, aan je bureau.

Geen slowaaks svp of thanks. Wel overdreven breed plakband. Keurige letters, alle exact vier lijntjes hoog. Helemaal perfect zou het zijn geweest als het accent op de z net ónder het lijntje was geplaatst, zoals het accent op de y.

Don't kill me

I'm in love

Pure poëzie. Ons brengt het een glimlach, en een hoop dat het heel goed mag gaan met de schrijver. Waarom denken we dat het een man is?

We blijven met meer vragen achter. Is eerst het Paket stickertje geprobeerd verwijderd te worden, en heeft de schrijver later op het mislukte exemplaar geschreven? Of ergerde iemand zich aan het schrijfsel en is men gaan peuteren?

Na nummer 100 bleef het veuls te lang stil hier. Maar we hebben weer wat fraaie exemplaren verzameld! Zoals deze, op één van de mooiste plekjes in Deventer. Of we nu een rondbreinaald of een steenboortje nodig hebben, we komen nog al eens hier binnen. Niet-rokend natuurlijk. De stoep is rolstoelvriendelijk en van natuursteen. Wordt er gewacht tot de galerie aan de overkant overgaat? Zijn klussers rokers, en drukken die voor binnenkomst nog net hun saffie uit? Blijkbaar is er overlast dat tegengegaan kan worden. Met de bien vieux (good old) s.v.p.

Het hangt er al even. In een keurig waterdicht druk- en sluitzakje, solide bevestigd met krachtig cellotape. We kunnen op deze stoep niet anders verwachten. Het wijsje hangt op schofthoogte. Zo hoog lijkt het opspattende water ook te komen, getuige enige schimmel aan de onderkant van het plastic.

Het zijn mooie wijsjes. Vlakverdeling, lettertype, duidelijkheid van de boodschap: we kunnen ons zulke fijne altijd wensen.

Toch jammer dat de glazen deur waarop het bovenste wijsje is gehangen niet even vrij gemaakt was van de restanten van een vorige mededeling. De hoekjes en plakband zijn nog zichtbaar. Maar de toon van dit wijsje, op de rechterdeur na het tochtportaal van de monumentale kerk, is vriendelijk. Afdoende moest het zijn, heeft de opsteller vast gedacht. Maar nee, hoor, schijt, mooi dat die deuren nog steeds open bleven staan. Dus een tweede ertegenaan, voor de linkerdeur, op nog geen 60 centimeter afstand. Wel met s.v.p., maar zonder bedankt.

-------

Wat is er mis met een nee-nee sticker? Dat je dan namelijk nog wel gewone, geadresseerde, post krijgt. En dat willen ze hier ook niet.

't Zou geen wijsje om te fotograferen geweest zijn, als niet dat koddige reclamedrukwerkje naar binnen tracht te glippen. Niet alles laat zich commanderen.

-------

Een combi-wijsje. Voor geschreven en getypte letters. Een keurig berichtje. Met verwijzing naar website en een nulzesnummer. Maar waar ook alweer? O jee, vergeten.

Alsof het tienjarige zoontje dat met pappa op zaterdag even naar kantoor mocht, het opviel. En hij daarom een verduidelijking mocht schrijven. Met een 'o, ook dat nog' A'dam oost om het - lelijk - af te maken. Nee, we denken niet dat het een kind was. De onderstreping met de twee verticale korte streepjes verraden een stylist. Die z'n dag niet had.

-------

Lastig, zo'n foto van een mobieltje. Maar daarom niet minder grappig.

Gelukkige

Deursluit

Dank!

Een donkere dag tussen Kerst en Oud in Gent. Heeft er iemand te diep in het glaasje gekeken? Is de schrijver dezes geïnspireerd geraakt door de vele nieuwjaarswensen?

Wij hopen dat er snel een Vlaming (m/v) hier langskomt om ons wijzer te maken. En dat is geen grapje!

------

In Deventer mag de goedheiligman pas landen op 5 december. Alle eerdere (hulp)troepen worden subiet in de boeien geslagen. Maar wie zoet is krijgt lekkers en dus loopt de ganse burgerij uit op de dag zelf om met een vol verwachting kloppend hart aan de IJssel te gaan staan. Liever geen obstakels daarbij in de drukste winkelstraat. Bovendien, stel dát er iemand komt om dameskleding te kopen, dan moet de etalage toch zichtbaar zijn?

----------------

Ze willen geen ongeadresseerd reklamedrukwerk, geen Huis aan Huis bladen en ook geen post van nummer 24. 't Zal toch nog wel eens gebeuren. Nummer 24 is in de nabijheid niet te ontdekken. Het uitroepteken ontbreekt nog net, maar we vinden het toch geen vriendelijk briefje.

Zelf nooit postbode geweest, denken we.

---------------